جستجو برای "کورش اسدی"

کوچه ابرهای گمشده؛ بازیِ «زبان» با زخم

کوچه ابرهای گمشده؛ بازیِ «زبان» با زخم

۲۹ خرداد ۱۳۹۸
«کوچه‌ ابرهای گمشده» آخرین اثر داستانی کورش اسدی و تنها رمان اوست. کتابی که پس از هشت سال دوندگی و تغییر ناشر و تغییر نام از «پایان محل رؤیت است» به «روز قدیم»، در نهایت در اوایل سال ۹۵ توسط نشر نیماژ منتشر شد.  «کلمات از فرطِ سرکوب اشباع می‌شوند. از فرطِ اشباع غیرقابل رؤیتند. با همین کلماتِ تاریک ولی چیزهایی آشکار می‌شود در آخر.» کورش اسدی در این رمان، تمام ظرفیت‌های زبان را به کار می‌گیرد تا در دامِ ...ادامه مطلب »
تمهید کورش اسدی در داستان‌هایش؛ پرسه‌زنی در شهر و احضار گذشته‌ی رازآلود

تمهید کورش اسدی در داستان‌هایش؛ پرسه‌زنی در شهر و احضار گذشته‌ی رازآلود

۳۰ خرداد ۱۳۹۸
پرسه‌زنی در شهر، پرسه‌زنی در تاریخ و احضار گذشته‌ی رازآلود شخصیت‌ها، یکی از بارزه‌های داستان‌های کورش اسدی است. شخصیت‌های داستان‌های او، اغلب، در انتهای پرسه‌زنی‌هایشان به موقعیتی رازآلود می‌رسند؛ وضعیتی نامکشوف و مبهم که مخاطب را به دوباره‌خوانیِ داستان فرا می‌خواند. کورش اسدی در مصاحبه‌ای با معین فرخی، درباره‌ی این موضوع می‌گوید: «پرسه‌زنی از نظر روایی، از طرفی دست نویسنده را باز ...ادامه مطلب »
با ابوتراب خسروی درباره‌ی کورش اسدی

با ابوتراب خسروی درباره‌ی کورش اسدی

۰۲ تیر ۱۳۹۸
مصاحبه و تنظیم: نغمه کرم‌نژاد ـ آقای خسروی لطفا در مورد آشنایی با مرحوم کورش اسدی و آن حلقه‌ی داستانی که شکل گرفت با مرحوم هوشنگ گلشیری و جلسات پنجشنبه اگر ممکن‌ست مختصری توضیح دهید. ـ ببینید واقعیت این است که من از سال ۴۷- ۴۸ با مرحوم گلشیری در اصفهان آشنا شدم. و ایشان مشوق من بود. البته من آن زمان ۱۴ یا ۱۵ ساله بودم. فی‌الواقع گمش کردم تا سال ۶۶ - ۶۷ در تهران. من به دلیل اینکه ساکن شیراز بودم این شانس و اقبال را نداشتم که از حضورشان ...ادامه مطلب »
کورش اسدی، سنگِ محکِ معلمیِ داستان - بخش اول

کورش اسدی، سنگِ محکِ معلمیِ داستان - بخش اول

۰۲ تیر ۱۳۹۸
گفت‌وگویی مفصل با الهام نظری و بهاره بیات، دو تن از شاگردان قدیمی کورش اسدی مصاحبه و تنظیم: حدیث خیرآبادی کورش اسدی که خیلی زود و به‌ناگاه ما را ترک گفت، هم نویسنده‌ای سختگیر بود، هم منتقدی رک‌گو و هم معلمی باسواد و کاربلد. ما در اینجا قصد داریم روی وجه معلمی‌اش نور بتابانیم و از پسِ آن، روزنه‌ای هم به وجوه دیگرش باز کنیم. به همین دلیل، تصمیم گرفتیم برای یادکرد او در آستانه‌ی دومین سال فقدانش، به سراغ دو تن از شاگردان ...ادامه مطلب »
کورش اسدی، سنگِ محکِ معلمیِ داستان - بخش دوم و پایانی

کورش اسدی، سنگِ محکِ معلمیِ داستان - بخش دوم و پایانی

۰۳ تیر ۱۳۹۸
گفت‌وگویی مفصل با الهام نظری و بهاره بیات، دو تن از شاگردان قدیمی کورش اسدی «الهام نظری» مترجم آثاری همچون هومر و لنگی و طوطی فلوبر و «بهاره بیات» که جامعه‌شناسی خوانده و داستان می‌نویسد، دعوت ما را قبول کردند و در گپ و گفتی دوساعته به سوال‌های ما در مورد معلم‌شان پاسخ دادند. آنچه پیشِ روست، ماحصل این گفت‌وگوی صمیمی‌ست که سعی دارد علاوه بر آنکه کورش اسدی را به عنوان یکی از قدیمی‌ترین و جدی‌ترین معلم‌های ...ادامه مطلب »
ما همه زاده‌ی برج خاور هستیم

ما همه زاده‌ی برج خاور هستیم

۲۲ تیر ۱۳۹۸
یادداشت بر داستان «برج»؛ کورش اسدی داستان «برج» نوشته‌ی کورش اسدی، داستان پسربچه‌ی نوجوانی را روایت می‌کند که با دوست خود «اسی» بعد از تعطیل شدن مدرسه به دنبال پدر اسی می‌گردند. تا به اینجا پیرنگ داستان، داستانی رئال و واقع‌گرا را روایت می‌کند. چرا که داستان خطی و نثر ساده‌ و موجز نویسنده که با کلام پسربچه کاملا هم‌خوانی دارد در ابتدا به خواننده این امر را القا می‌کند که با داستانی واقع‌گرا مواجه ...ادامه مطلب »
معرفی کتاب«گنبد کبود»؛ کورش اسدی

معرفی کتاب«گنبد کبود»؛ کورش اسدی

۲۱ اسفند ۱۳۹۸
یکی بود یا یکی نبود کتاب «گنبد کبود» مجموعه‌داستانی‌ست متشکل از هشت داستان مجزا. کورش اسدی پس از نزدیک به یک دهه که هیچ کتابی منتشر نکرده بود، سکوتش را با این مجموعه‌داستان شکست. این مجموعه که اولین بار در سال ۱۳۹۴ توسط انتشارات نیماژ به چاپ رسید، در جایزه ادبی داستان شیراز، جایزه جلال و جایزه مهرگان تقدیر شده است. در این کتاب اسدی تمرکزش را بر انسان معاصر گذاشته است. مدنیت شهری و تنهایی‌ای که بر انسان غلبه می‌کند در ...ادامه مطلب »
«نسل نفرین‌شده، نسل درخشان»

«نسل نفرین‌شده، نسل درخشان»

۱۹ مرداد ۱۳۹۹
آنجا که کورش اسدی از نفرین درخشان داستان‌نویسان هم‌نسل خود می‌گوید مقدمه؛ مروری بر کارنامه‌ی کورش اسدی در «کارنامه»ی دوران گلشیری از میان چند مجله‌ای که با نام هوشنگ گلشیری به یاد می‌آیند، از جمله جنگ اصفهان، نقد آگاه، مفید، ارغوان و زنده‌رود، شاید شناخته‌ترین‌شان «کارنامه» باشد که بیش از باقی پایید و پس از مرگ گلشیری هم تا چند سال به کارش ادامه داد. آن‌طور که گلشیری در سرمقاله‌ی شماره‌ی نخست این ...ادامه مطلب »